NAZA (2026)

Z dachów Tel Awiwu kamera spogląda na nocne miasto, ale tematem filmu jest rzeczywistość pozostająca poza tym kadrem: śmierć palestyńskich cywilów w Strefie Gazy oraz mechanizmy, które do niej prowadzą. NAZA wykorzystuje tę perspektywę, by postawić pytania o odpowiedzialność państwa, organizację przemocy i dystans dzielący codzienność jednych ludzi od tragedii innych. W centrum zainteresowania znajdują się nie tylko skutki izraelskich działań, lecz przede wszystkim stojące za nimi systemy. Film przedstawia je jako narzędzia zaplanowanego masowego zabijania, przyjmując jednoznacznie krytyczną perspektywę wobec Izraela. Nocna sceneria nadaje tej opowieści szczególny ciężar: widok miasta staje się punktem wyjścia do namysłu nad tym, czego nie można dostrzec z jego dachów. Zamiast ograniczać uwagę do pojedynczych aktów przemocy, twórcy kierują ją ku szerszemu porządkowi, w którym podejmowane decyzje przekładają się na los ludności cywilnej. To politycznie zaangażowany film o relacji między miejscem obserwacji a miejscem cierpienia. Stawia widza wobec oskarżenia i pyta, jak patrzeć na miasto, gdy opowieść o nim prowadzi ku wydarzeniom rozgrywającym się poza jego granicami.