Niech żyją nam (2026)

Czterdzieste urodziny Nory mają być okazją do świętowania, spotkania z bliskimi i oderwania się od codziennych trosk. Jej mąż Bergogne angażuje się w przygotowania, a nadchodząca uroczystość wyznacza rytm życia niewielkiej społeczności. W tej części La Bassée domy dzieli coraz więcej pustej przestrzeni, zaś sąsiedzka bliskość pozwala choć na chwilę zapomnieć o narastającym poczuciu odosobnienia. Nora, Bergogne i ich córka Ida mieszkają niedaleko Christine, artystki od lat związanej z okolicą. Każde z nich ma własne zajęcia, przyzwyczajenia i sprawy, które trzeba załatwić przed przyjęciem. Obecność nieznajomych stopniowo zmienia jednak atmosferę oczekiwania. Na odludziu obcy człowiek zwraca uwagę, lecz nie od razu wiadomo, czy jego pojawienie się powinno budzić niepokój. Z pozornie zwyczajnych przygotowań wyłania się opowieść o kruchości domowego bezpieczeństwa i lęku, który przenika znajomy krajobraz. Film wykorzystuje kontrast między obietnicą wspólnej zabawy a coraz bardziej niepokojącą atmosferą wioski, budując napięcie wokół ludzi pochłoniętych własnym życiem. Zbliżające się święto nabiera przez to zupełnie innego znaczenia, a pytanie o zamiary przybyszów staje się coraz trudniejsze do zignorowania.